چون روزی خندان میشوید(عیسی مسیح)

چند دهه پيش كه شازده كوچولوها با اعتقادات مختلف وعقايد گوناگون انقلاب كردند. سياره همسايه نتونست اين شادي رو تحمل كنه و به مريخ حمله كرد. پژمان و تمام شازده كوچولوها كه نمي خواستند باز يه برگه ي سياه به تاريخشون اضافه بشه با گلهاي سرخشون خداحافظي كردند و براي دفاع از ميهن ، مردم و سياره شون رفتند به جنگ. سالهاي زيادي گذشت. جنگ تموم شده بود، يه قسمتي از شازده كوچولوها هيچ وقت برنگشتند ، يه عده اي كه برگشتند ديگه همون شازده كوچولوهاي سابق نبودند هر كدومشون يه قسمتي از بدنشون رو تو جنگ جا گذاشته بودند. بعضي از گل سرخ ها نتونستند شازده كوچولو هاي تغيير يافته رو قبول كنند. پژمان هم جزو اين گروه بود.

كدامين خداي را بايد ستايش كنيم

خدايي كه جان از كودكان معصوم ميگيرد

و به جانيان عمري دوباره مي دهد

يك مرد ، عشق را پاس مي دارد يك مرد هر چه را مي تواند

..........به قربانگاه عشق مي آورد

اما هرگز به منزلگاه دوست

داشتن به گدايي نمي رود

گريه كن

مگر نه آنكه زيستن با گريه اي آغاز مي شود

و سكوت پيام آور مرگ است

نديدي كه دير زماني سكوت كردم

گريه كن چون

با آخرين اشكت مرا فرا موش خواهي كرد

دنیا همه هیچ و کار دنیا همه هیچ   ای هیچ برای هیچ در هیچ مپیچ

دانی که ز آدمی چه می ماند وبس؟ عشق است و محبت است و باقی همه هیچ

روزی آدم نادانی که صورتی زیبا داشت.به افلاطون گفت:ای افلاطون !

تو مرد زشتی هستی!  افلاطون گفت:عیبی که در من بود گفتی و آن را به همه نشان دادی.اما آن چه که دارم همه هنر است.ولی تو نمیتوانی آن را ببینی.هنر تو تنها همین حرفی بود که گفتی.

بدان که قبل از گفتن تو خود را در آیینه دیده بودم و به زشتی صورت خود پی برده بودم

بعد از آن سعی کردم وجودم را پر از خوبی و دانش کنم تا دو زشتی در یک جا جمع نشود

.تو مردی زیبا رو هستی اما سعی کن با رفتار وکارهای زشت خود

این زیبایی را به زشتی تبدیل نکنی!

خوشا به هال دیوانگان چون ملکوت خدا از آن انهاست(انجیل)ملکوت خدا که معلوم نیستاما روی زمین هتما مال آنهاست(ص.هدایت)

نامي‌ نداشت‌ و شناسنامه‌اي‌ هم. پيشاني‌اش، شناسنامه‌اش‌ بود. محل‌ تولدش‌ دنيا بود و صادره‌ از بهشت.هيچ‌وقت‌ نشاني‌ خانه‌اش‌ را به‌ ما نداد. فقط‌

مي‌گفت: ما مستأ‌جر خداييم ‏،همين. هر وقت‌ هم‌ كه‌ پيش‌ ما مي‌آمد، مي‌گفت: بايد زودتر بروم، با خدا قرار دارم.تنها بود و فكر مي‌كرديم‌ شايد بي‌كس‌ و كار است. خودش‌ ولي‌ مي‌گفت: كس‌ و كارم‌ خداست.براي‌ خدا نامه‌ مي‌نوشت. براي‌ خدا ‏‏‏گل مي‌ ‌فرستاد. براي‌ خدا تار مي‌زد. با خدا غذا مي‌خورد. با خدا قدم‌ مي‌زد. با خدا فكر مي‌كرد. با خدا بود.

مي‌گفت: صبح‌ رنگ‌ خدا دارد، عشق‌ بوي‌ خدا دارد. چاي، طعم‌ خدا دارد.
مي‌گفتيم: نگو، اينها كه‌ مي‌گويي، يك‌ سرش‌ كفر است‌ و يك‌ سرش‌ ديوانگي.
اما او مي‌گفت‌ و بين‌ كفر و ديوانگي‌ مي‌رقصيد.
ما به‌ ايمانش‌ غبطه‌ مي‌خورديم، اما مي‌گفتيم: بگذار، خدا همچنان‌ بر عرش‌ تكيه‌ زند، خداي‌ ملكوت‌ را اين‌ همه‌ پايين‌ نياور و به‌ زمين‌ آلوده‌ نكن. مگر نمي‌داني‌ كه‌ خدا مُنزه‌ است‌ از هر صفت‌ و هر تشبيه‌ و هر تمثيلي.
پس‌ زبانت‌ را آب‌ بكش.
او را ترسانديم، واژه‌هايش‌ را شستيم‌ و زبانش‌ را آب‌ كشيديم. ديوانگي‌اش‌ را گرفتيم‌ و خدايش‌ را؛ همان‌ خدايي‌ را كه‌ برايش‌ گُل‌ مي‌فرستاد و با او قدم‌ مي‌زد.
و بالاخره‌ نامي‌ بر او گذاشتيم‌ و شناسنامه‌اي‌ برايش‌ گرفتيم‌ و صاحبخانه‌اش‌ كرديم‌ و شغلي‌ به‌ او داديم.
و او كسي‌ شد همچون‌ ما...
سال‌ها گذشته‌ است‌ و ما دانسته‌ايم‌ كه‌ اشتباه‌ كرديم. تو را به‌ خدا اما اگر شما روزي‌ باز مؤ‌من‌ ديوانه‌اي‌ ديديد، ديوانگي‌اش‌ را از او نگيريد، زيرا جهان‌ سخت‌ به‌ ديوانگي‌ مؤ‌منانه‌ محتاج‌ است!

مادر گريستن سياه پوشان فرزندت را فراموش كن.

شايد در رحمي ديگر آرام گيرد.

رَحِمي ديگر

نه از صداي ناله هاي شهوتناك زني

كه مردي او را سخت در آغوش كشيده

نه در پرش مايعي به رحمي

تا مردي ، زني ارضا شده نه دلبسته به بندي ، نافي,

كه آغشته به خونابه رَحِمي ديگر

شايد آغشته به خاك

با لباسي سپيد در ميان سيه پوشان

با تني غسل داده روي تخته سنگ سرد

مگذار چشمان غسال بر بدنش نقش بندد

بگذار بكارت بدنش را كرمها دريابند

مادر مي دانم كه شنيدي

فاتحه دردي دوا نخواهد كرد

او بر خدا شوريد

و خود خاتم بودنش بود

بگذار ميان قديسان ساختگي شان

ميان تمام مريمهاي باكره ي شان

دخترك تو را كافر بنامند

آه مادر نمي تواني فاتحه اي نثارش كني

من به جايت تمام اشكهاي نريخته ام را

نثار سنگي مي كنم

كه در يكي از روزهاي سرد زمستاني

دختركي را در آغوش گرفت

كه بدنش به استواري روحش نبود.

اعمال انسانی در موقعیت ها معنی میشود وملاک مسخصی برای قضاوت وجود ندارد(ساراماگو)